این سخن پایان ندارد گفت موش


چغز را روزی کای مصباح هوش

وقتها خواهم که گویم با تو راز


تو درون آب داری ترک تاز

بر لب جو من ترا نعره زنان


نشنوی در آب نالهٔ عاشقان

من بدین وقت معین ای دلیر


می نگردم از محاکات تو سیر

پنج وقت آمد نماز و رهنمون


عاشقان را فی صلاة دائمون

نه به پنج آرام گیرد آن خمار


که در آن سرهاست نی پانصد هزار

نیست زر غبا وظیفهٔ عاشقان


سخت مستسقیست جان صادقان

نیست زر غبا وظیفهٔ ماهیان


زانک بی دریا ندارند انس جان

آب این دریا که هایل بقعه ایست


با خمار ماهیان خود جرعه ایست

یک دم هجران بر عاشق چو سال


وصل سالی متصل پیشش خیال

عشق مستسقیست مستسقی طلب


در پی هم این و آن چون روز و شب

روز بر شب عاشقست و مضطرست


چون ببینی شب برو عاشق ترست

نیستشان از جست وجو یک لحظه ایست


از پی همشان یکی دم ایست نیست

این گرفته پای آن آن گوش این


این بر آن مدهوش و آن بی هوش این

در دل معشوق جمله عاشق است


در دل عذرا همیشه وامق است

در دل عاشق به جز معشوق نیست


در میانشان فارق و فاروق نیست

بر یکی اشتر بود این دو درا


پس چه زر غبا بگنجد این دو را

هیچ کس با خویش زر غبا نمود


هیچ کس با خود به نوبت یار بود

آن یکیی نه که عقلش فهم کرد


فهم این موقوف شد بر مرگ مرد

ور به عقل ادراک این ممکن بدی


قهر نفس از بهر چه واجب شدی

با چنان رحمت که دارد شاه هش


بی ضرورت چون بگوید نفس کش